Akkerman: ‘Gewoon lekker spelen!’

Geschreven door Gerard Hoekmeijer | 1 maart 2010 | 5 reacties | E-mail dit bericht

Den Helder / recensie – In een uitverkochte Studio 62 vierde Den Helder de komst van de lente. Het was ook nog volle maan en windstil. Allemaal onzin, toeval en niet ter zake, maar toch hing er al vóór Jan Akkerman en zijn band nog maar één noot hadden gespeeld al een ‘vibe’ in de zaal, een vibratie van verwachting, hoop en lust. Nu even geen politiek, nu even geen kou, sneeuw of ijs, nu even geen crisis, nu even geen gezeur… maar muziek, leven! Akkerman speelde bij voorbaat een gewonnen wedstrijd; je zou echt moeite moeten doen om de ontvankelijke sfeer te verpesten en daar hadden de musici natuurlijk totaal geen behoefte aan, want zij vierden het feest gretig met hun publiek mee.

De Jan Akkerman Band is feitelijk gewoon een ‘jamband’, een superieure jamband, dat wel. Je speelt een strakke groove – meestal in vierkwartsmaat – en vult die in met virtuoze, dan wel ritmische escapades van gitaar en toetsen. Opvallend was dat veelvuldig gebruikt werd gemaakt van ritmische ‘jaren zeventig disco’ patronen, die gelukkig wel met voldoende funky venijn werden neergezet, zodat er niet in de valkuil van ‘Saturdaynight Fever’ werd getrapt. De Jan Akkerman Band is gelukkig ook geen begeleidingsgroep voor de ‘Jan Akkerman Show’, want hier stond echt een bandje te spelen, een collectief.

Het repertoire bestaat inderdaad uit vlot gespeelde ‘jams’, allemaal tamelijk nondescript, zonder echte herkenbare chorussen of melodieuze thema’s met – over de twee sets uitgesmeerd – een viertal herkenningsmomenten: al in het begin een prachtige bewerking van de roerende Paul Weller ballade “You Do Something To Me” en een drietal oude Focuskrakers, die allen zo maar opeens in een jam ‘uit de hoge hoed werden getoverd’. Akkerman had er zichtbaar plezier in en speelde met speels gemak en liet zijn Gibson gitaar alle uithoeken van het muzikale spectrum verkennen, nu eens virtuoso met onnavolgbare notenreeksen in , dan weer staccato ritmisch.

Maar toch, het allermooist is zijn krachtige, warme toon in de lyrische passages, met lang aangehouden sustainvolle noten, die bij mij de bekende rillingen op de rug veroorzaakten: prachtig, prachtig! Op zulke momenten is het “Camel”achtige Symphonische Rock, die desondanks totaal niet gedateerd bleek, maar aanvoelde als een warm bad.

Sentimentaliteit
Grappig vond ik de gezichtsuitdrukking van Akkerman tijdens zulke momenten, alsof hij zich toch wat geneert voor deze ‘sentimentaliteit’. Als hij zulke momenten bruusk afbrak om weer terug te keren in de onverbiddelijke jam, verscheen er een bevrijdende grijns op zijn gezicht. Zo leek hij ook een spelletje te spelen met het publiek om na een lang ritmisch funkend gitaarintro plots zijn grootste hit “Sylvia” in te zetten. Zoals hij ook Focus’ “Hocus Pocus” had verstopt in een opgefokte groove.

Fraai was ook de interactie binnen de band, het spel van actie en reactie in de improvisaties. Want, zoals gezegd, stond hier een hecht collectief op de planken, weliswaar met twee invallers, maar dat waren niet de minsten: drummer Oscar Kraal – die zijn dagelijkse boterham verdient bij rockbitch Anouk – speelde alsof hij al jaren bij de band zat: strak, zeker en dynamisch stuwend; bassist Manuel Hugas, die in het verleden al eerder met Akkerman had gespeeld is een eerste klas basbeul, steady en virtuoos.

Hoogtepunten
Naast het fantastische gitaarspel van Akkerman blonk toetsenman Coen Molenaar uit als functioneel begeleider en in krachtige syntesizersolo’s en tintelende funky en jazzy piano-exercities, die voor mij tot de hoogtepunten van de avond behoorden. Even schrik was er bij de band, toen ze opeens een wild swingende dame van middelbare leeftijd op het podium ontwaarden…’wat is dit?’ Ach ja, het was ‘onze eigen’ Sylvia, die net zoals in haar jonge jaren haar enthousiasme niet kon bedwingen en daar op het altaar van de muze van wilde getuigen.

Als dit maar niet leidt tot dranghekken bij Nieuw & Diep, bedacht ik mij nog even. Akkerman, toch een beetje berucht als een narrig type, bleek een aardige vent zonder kapsones te zijn. ‘Gewoon lekker spelen’ is zijn motto en waar dat allemaal toe kan leiden hebben vijfhonderd blije toeschouwers zaterdag ervaren.

Geplaatst: maandag 1 maart, 2:30 uur - Laatste wijziging: maandag 1 maart, 0:08 uur.