Lezers aan het woord

Naar Lezers aan het woord »

Schuld en boete

  Lezers a/h woord | 02-09-2011 08:30

Den Helder - Vorige week werd, beroepshalve, mijn hulp ingeroepen door een mevrouw die een afspraak had bij de sociaal raadsvrouw. Ze vroeg om “een paar extra oren”, omdat zijzelf vreesde door vergeetachtigheid het gesprek later niet meer te kunnen “terughalen”. Gewoonlijk wordt bij zulke vragen een vrijwilliger ingeschakeld, maar omdat het zo kort dag was, bood ik aan om zelf mee te gaan. Aldus geregeld.

Ik ontmoette mevrouw in Wijksteunpunt Centrum, waar de sociaal raadslieden spreekuur houden. We werden verwelkomd door een vrijwilliger die vroeg of we koffie wilden. In de keuken was men druk met de voorbereidingen voor de maaltijd en hier en daar zaten mensen aan tafeltjes te lezen. Nog wel, want zoals de zaken er nu voor staan wordt het wijksteunpunt eind dit jaar gesloten: geen maaltijden meer, geen sociaal raadslieden en voor een flink aantal vrijwilligers einde oefening. Maar dit terzijde.

Ik had nog geen idee waarover mevrouw in gesprek wilde met de raadsvrouw, maar dat hoefde ook niet. Inhoudelijk ging haar zaak mij weinig aan, ik moest gewoon goed opletten tijdens het gesprek en eventueel samenvatten. Omdat we op onze beurt moesten wachten, begon mevrouw mij haar verhaal te vertellen. Ze had schulden uit een scheiding van zeven jaar geleden.

Ze was verhuisd naar Den Helder en omdat ze indertijd snel van haar schuld af wilde, was ze via het maatschappelijk werk terechtgekomen bij een bewindvoerderbureau. “Ik moest mijn uitkering en alle toeslagen overgeven aan het bureau”, aldus mevrouw. “Zij gingen voortaan mijn financiële zaken regelen en zelf kreeg ik 55 euro leefgeld per week. Maar het bureau maakte er een rommeltje van. Toen ben ik overgestapt naar een ander bureau, maar dat was van hetzelfde laken een pak. Ze betalen mijn rekeningen niet op tijd. Nu krijg ik dus aanmaningen in de bus en schuldeisers aan de deur, maar het bewindvoerdersbureau is bijna niet te bereiken. Over al deze dingen ga ik nu klagen bij de sociaal raadsvrouw. Zo kán het toch niet langer?”

Ik twijfelde.
Had ik hier te maken met een mevrouw die mij iets op de mouw probeerde te spelden? Zo’n iemand voor wie geen Wehkampgids veilig is, iemand met ‘tig’ abonnementen? Zonder dat ik er om vroeg informeerde mevrouw mij vervolgens over de hoogte van haar schuld en dat deed me versteld staan! Mevrouw had bij het verlaten van haar ex-man een negatief saldo van zeventienhonderd euro.

Zo wéinig…!!, was het eerste dat door me heen schoot. Zeker, zeventienhonderd euro is veel geld, maar het leek mij geen bedrag waarvoor je járenlang moet kromliggen. Ook met een bijstandsuitkering zou het toch mogelijk moeten zijn om zo’n bedrag in een beperkte tijd af te lossen. Niet dat dit makkelijk zou zijn, maar toch… En had mevrouw zich niet direct tot een bewindvoerder gewend in het vertrouwen dat haar relatief kleine schuld snel afgelost zou zijn? Gaf dat geen blijk van een verstandige aanpak door een verstandig mens?

“En weet u hoeveel schuld ik nu heb”, vroeg mevrouw me, met een blik die het midden hield tussen spijt en wanhoop. “Zevenduizend euro! Ik weet niet wat die bewindvoerders in de afgelopen zeven jaar hebben uitgevoerd, maar ik ben er dus ruim vijfduizend euro op achteruit gegaan”

Ik vond het een schrijnend verhaal, maar had geen tijd om er verder op in te gaan want we werden binnengeroepen bij de raadsvrouw. Die vond het klaarblijkelijk nogal herkenbaar, want terwijl mevrouw haar verhaal deed knikte en humde ze op een manier van dit-heb-ik-vaker-gehoord. De afspraak werd gemaakt dat de raadsvrouw een brief naar de bewindvoerder ging schrijven waarin om opheldering zou worden gevraagd.

Ik kon het niet laten toch even “in te springen” en vroeg hoe snel die brief geschreven zou zijn. De raadsvrouw gaf aan dat ze hem op zeer korte termijn ging versturen. “Dat hoop ik tenminste”, voegde zij er treurig aan toe, “want ik ben op dit moment de enige, vervangende raadsvrouw en werk hier maar één dag in de week”.

Mijn gedachten gingen naar raadsinformatiebrief 11.0087 die handelt over de bezuinigingsplannen binnen het “sociale domein”. Die brief wordt in de eerstvolgende commissievergadering besproken. Ik probeerde mij de effecten van die bezuinigingen voor te stellen voor deze mevrouw. Een nóg verdere versobering van het welzijnsbeleid, inkrimping van haar schuldhulpverlening en het verdwijnen van hulp van sociaal raadslieden. Waar kon zij dan nog naar toe?

Na het consult liep ik met mevrouw langs het buffet en de leestafels richting de deur van het wijksteunpunt. De vrijwilliger zwaaide ons vriendelijk uit en de eerste klanten voor de maaltijd kwamen al binnendruppelen. Op de fiets, terug naar kantoor, dacht ik aan mevrouw en haar verhaal. Had ik reden om te twijfelen aan de oprechtheid ervan? Hoe het ook zij, zeker is dat mevrouw nog een hele tijd zal moeten boeten. Maar ík vraag me vooral af wie hier nu eigenlijk (de) schuld heeft……

Aukelien Jellema

Laatste update: 30-07-2012 13:22
Deel dit artikel
Geschreven door: Lezers a/h woord

In 'Lezers aan het woord' mag u, als lezer, het woord voeren. Zie het als de ingezonden brief in de papieren krant. Voorwaarden: uw verhaal moet met Den Helder te maken hebben. De redactie behoudt zich het recht voor inzendingen te weigeren of in te korten.

Adverteren op Den Helder Actueel? Klik hier voor meer informatie

Dag top 5

Reacties