Jong ondernemerschap
4 maart 2009 | Geen reacties | E-mail dit bericht
Eens in de zoveel tijd is het weer zover. Dan hebben de jongens bij AH weer een mode bedacht waar het hele volk aan mee moet doen. Het kan je onmogelijk ontgaan en de laatste weken heet het voetbalplaatjes. Spontaan ontstaat er tijdens de nieuwe rage een erehaag van kinderen bij de winkeldeur. Het zal landelijk wel hetzelfde effect hebben, maar hier in Den Helder is het onmiskenbaar. Om het geen bedelen te noemen, want daar heeft het toch wel wat van weg, noem ik het positief ingesteld als ik (soms) ben, jong ondernemerschap.
Ongemerkt glip ik de winkel in, geen probleem. Bij het naar binnen gaan worden alle klanten beleefd genegeerd, zolang je maar niet het zicht van de kleine fanaatjes blokkeert. Alle koppies zijn namelijk vol verwachting gericht op de klanten die naar buiten komen. Zodra de deur open schuift en iemand de neiging heeft over de drempel te stappen, schreeuwt het jonge volk in koor “mevrouw, heeft u ook voetbalplaatjes?” Wat later in de verzamelrage laten ze het ‘mevrouw’ ook maar weg, dat neemt maar onnodig tijd. “Voetbalplaatjes?”, op dwingend vragende toon, levert blijkbaar meer op.
Nu verkeer ik in de gelukkige, of misschien moet ik zeggen ongelukkige omstandigheid, dat mijn eigen kind te groot is voor deze verzamelwoede en kleinkinderen nog niet aan de orde zijn. Mijn grootste misdaad was dat ik daarom beleefd de voetbalplaatjes weigerde bij de kassa. Wat moest ik er tenslotte mee? Nou, dat werd me wel even uitgelegd door een bijdehante jonge ondernemer. “Heeft u voetbalplaatjes?” vroeg hij opdringerig. “Nee, die heb ik niet,”antwoord ik en beslist niet voor de eerste keer. “Heeft u ze niet of wilt u ze niet geven”, vraagt meneertje bijdehand. “Nou, ik heb ze niet”, verdedig ik mezelf. “Dom”, vindt bijdehandje en draait zich vol minachting van me af, wachtend op een volgende klant die minder dom in elkaar steekt.
Dus neem ik sinds die tijd de voetbalplaatjes netjes in ontvangst om als een mislukte weldoener bij de uitgang te beslissen wie de gelukkige is, die mijn plaatjes mag hebben. “Mevrouw, mevrouw”, bedelt … oh nee, onderneemt het jonge volkje. En iedere dag opnieuw probeer ik te beslissen of ik dit nu leuk vind of eigenlijk vreselijk irritant. Tot vandaag … want vandaag heb ik een bescheiden meisje ontmoet, dat op haar roze fietsje op eerbiedige afstand toekeek, hoe de ‘mannen’ een uitgebreide collectie afdwongen.
“Spaar jij ze ook?” vraag ik haar. Ze durft nauwelijks te knikken. “Alsjeblieft”, zeg ik en duw haar de pakjes in de hand. “Boehoe”, roepen de mannetjes achter mij, terwijl het meisje helemaal stralend zich omdraait en blij roept “Mam, kijk eens”. Met een grote grijns op mijn gezicht loop ik door, vandaag voel ik me een beetje Sinterklaas. Voor het eerst ben ik blij dat ik aan deze rare rage mee heb gedaan. Zoals ik ook blij zal zijn, wanneer het straks weer afgelopen is. Tot die jongens bij AH weer wat nieuws bedenken natuurlijk.
Geplaatst: woensdag 4 maart, 0:00 uur - Laatste wijziging: woensdag 4 maart om 7:38 uur.
