IQ – Frequency

Recensie – ‘Frequency’ is het negende studio album van de Britse band IQ, al jaren goed voor puike symfonische rock, waarbij de liedjes centraal staan. Ook zijn zij van de jaren 80 generatie progrockers, naast Marillion en Pendragon, één van de weinige bands die hiervan nog zijn overgebleven.

Toen de leden van het eerste uur Paul Cook (drums) en Martin Orford (toetsen) afscheid namen, werd dus ook duidelijk voor het voortbestaan van de band gevreesd. Die vrees is de kop in gedrukt met het aantrekken van Andy Edwards achter de drumkit en Mark Westworth op toetsen, die dus ook op dit nieuwe album te horen zijn.

Dit heeft (gelukkig) geen grote invloed op het groepsgeluid gehad. Het unieke geluid was tenslotte altijd het sterke punt van IQ. Niet dat er geen verschil is, maar ‘Frequency’ klinkt gewoon als IQ. De drumstijl van Andy Edwards is wel degelijk anders en hetzelfde geldt voor het keyboard geluid, maar gitarist Mike Holmes en zanger Peter Nicholls zorgen ervoor dat die verschillen heel mooi in het totaalgeluid opgaan, en dan juist voor aangename detail veranderingen zorgen. En bassist John Jowitt houdt met zijn solide basspel de hele groep mooi bij elkaar.

Vanaf de eerste minuut van het titelnummer lijkt het goed te zitten op ‘Frequency’. Deze track kan zich qua sfeer goed vergelijken met het vorige album ‘Dark Matter’ (2004). Het rustige ‘Life support’ begint met een uitstekend zingende Nicholls en kent daarna kippenvelsolo’s op gitaar en toetsen. ‘Stronger than friction’ heeft alles wat een goed symfonummer moet hebben en zit vol met verrassende wendingen.

Een rustpunt is er met ‘One fatal mistake’, om dan naadloos over te gaan in ‘Ryker skies’. Deze track wijkt iets af van de overige nummers, wat vooral voor rekening komt van de toetsenpartijen. Deze zorgen voor een wat zwaardere sound die nogal aan Ayreon doet denken . Dit zorgt ervoor dat de aandacht volledig gericht wordt op het magnum opus van de plaat, ‘The province’. Ook hier een rustig begin, waarna IQ alles uit de kast haalt en hun unieke geluid optimaal etaleert, met zeker voor IQ begrippen behoorlijk stevige passages. De semi-ballad ‘Closer’ sluit ‘Frequency’ op waardige wijze af.

Al met al is ‘Frequency’ dus weer een echte en goede IQ plaat geworden. Eigenlijk valt er maar één negatief puntje te melden: Het is hun op twee na beste plaat, want ‘Subterranea’ (het beste album van IQ), en ‘Ever’ worden niet overtroffen. ‘Frequency’ is ook te krijgen als Special Edition, met als extra een dvd met het complete concert dat de band in 2007 gaf in Zoetermeer.

• Share

Geschreven door: Henk Kikkert

Henk woont sinds 1964 in Den Helder, is getrouwd, vader van 2 dochters en gek van muziek. Sinds 2009 is hij aan Den Helder Actueel verbonden als muziekrecensent.

Twitter - Facebook - Hyves - Meer artikelen - E-mail