Den Helder / recensie – Middels een Google Earth-achtige setting zoomen we in op een plek ergens in een bos op de aardbol. Daarna volgt een donkere snel geknipte openingsscene, waarmee de regisseur van “I am number four” ons probeert mee te zuigen in zijn Sci-fi film. D.J. Caruso tekent voor deze taak, onder het grote publiek is hij waarschijnlijk beter bekend als zijn alter ego Haratio in de TV-serie CSI Miami. Echt onbekend is hij niet als regisseur, eerdere werken zijn “Eagle eye en Disturbia”.
De hoofdrollen zijn weggelegd voor een aantal jonge veelbelovende acteurs, die inmiddels al de nodige ervaring hebben opgebouwd in tv- en filmland. Number four is de rol van Alex Pettyfer die de ‘spannende’ filmnaam John Smith heeft meegekregen. Zijn onvermijdelijke filmliefje is Dianna Agron ( Sarah) die naast een aantal kleine (onbekendere) filmrollen de meeste bekendheid geniet als hoofdrolspeelster in de TV serie “Glee”. Timothy Olyphant (Henri) is het meest bekend van “Die hard 4.0” en als laatste wil ik zeker Theresa Palmer noemen, die een meer dan verdienstelijke rol speelde in “2:37”.
Number four is een zeer menselijk gelijkende vorm van een buitenaards wezen. Als baby verplicht verzonden nadat zijn thuisplaneet (Lorien) is uitgemoord door de Mogadorians. Er blijken negen baby’s naar de aarde gestuurd te zijn, tezamen met een persoonlijke babysit om te kunnen overleven. Helaas voor deze club van negen hebben hun Lorienvijanden dit ook ontdekt en die zijn ook naar onze aardkloot gekomen om ze uit te moorden. Dit moet echter wel op opvolgend nummer gebeuren. De opening draaide om nummer drie, over hoe dat af is gelopen hoef ik niet veel verder te vertellen als we in de rest van de film op zoek gaan naar nummer vier.
Paradise
Op de vlucht van het levendig swingende Palm Beach naar het troosteloze dorp Paradise, vertelt vier kort zijn verhaal. Aangekomen en intrek genomen te hebben in deze plaats probeert John zijn gewone leven een beetje op te pakken. Hij gaat naar school en wordt voor het eerst in zijn leven echt verliefd op Sarah. Dit gaat wel ten koste van zijn buitenaardse dekmantel. Zeer tegen de zin van bewaker Henri in, die hem moet verdedigen tegen de “Mogs”. Als de nood het hoogst is krijgt nummer vier hulp uit onverwachte hoek, nummer zes (Theresa Palmer).
Na het spetterende begin van de film en de vlucht naar Paradise, komt de film in een fase met een hoog ‘Highschool musical’ gehalte. Het bekende gegeven van de watjes versus de popie boys word ook hier van stal gehaald en te toevallig voor woorden is ook het feit dat John’s medewatje een band heeft met buitenaardse wezens. Waar nummer zes vandaan komt is een compleet raadsel te noemen. Veel zeer vlakke verhaallijnen komen uiteindelijk samen, maar vormen bij elkaar nooit een sterk vertellende kabel. Sommige van deze zijn te toevallig om geloofwaardig voor te kunnen schotelen aan de gemiddelde bioscoopbezoeker en fan van het sciencefiction genre .
Zes
Buiten dit alles om heb ik best een aardige avond gehad in Utopolis. Gewoon een lekkere film om te kijken zonder boodschap of grote overdenkingen, voor jong en oud. Zo’n niet nadenken film gewoon over je heen laten komen en verder niet meer over hebben. Helaas bekroop me bij het verlaten van zaal nummer vijf het gevoel dat het open einde van deze film best nog weleens een vervolg zou kunnen krijgen en of ik daar nu op zit te wachten?? Oordeel: een hele vet aangezette nummer zes.
Jo de Jong is met vakantie, daarom deze week een recensie door Koen Warmerdam.
Gelieve rekening te houden met de volgende richtlijnen:
Lees de volledige voorwaarden voor het reageren op
http://www.denhelderactueel.nl/info/reageren/
Reacties die niet voldoen aan deze voorwaarden, kunnen worden gewist door de redactie. Personen die zich herhaaldelijk niet aan de regels houden, kunnen worden uitgesloten van de mogelijkheid tot reageren.
Een eigen afbeelding bij uw reactie? Kijk voor informatie op http://nl.gravatar.com
nu.nl – Algemeen
