Recensie – Role Models is typisch zo’n film die langdradig en saai begint, in de loop van de film steeds leuker wordt en op het eind nog even echt genieten is. Zoals vaak bij een komedie zoeken de filmmakers het in ‘over de top’ amusement, doorspekt met quasi grappige opmerkingen, waardoor het allemaal net niet echt grappig is. Dit geldt zeker voor de eerste helft van Role Models. Erg melig en voorspelbaar, waarbij volwassenen zich gedragen als pubers en kinderen als minivolwassenen.
Seann William Scott (bekend van American Pie) speelt de oppervlakkige Wheeler, een rol die veel lijkt op zijn voorgaande karakters. Tegenspeler Paul Rudd zet een geloofwaardige collega Danny neer. Minder oppervlakkig, maar ook bewust van de leegte in zijn bestaan en op zijn eigen manier even opstandig. Samen verdienen ze de kost met het verkopen van drankjes aan scholieren. Dan komt de dag waarop alles mis gaat wat maar mis kan gaan en eindigen de heren met een taakstraf.
De taakstraf bestaat uit het begeleiden van een stel onaangepaste jongeren. Die jongeren zouden voor alles moeten gaan, iets dat de op zichzelf gerichte heren niet echt makkelijk afgaat. De in zijn eigen wereld levende Augie (McLovin) krijgt Danny als veredelde oppasser en de grof gebekte en op vrouwen beluste puber Ronnie mag zich vermaken met Wheeler. Wie denkt dat het goede matches zijn, vergist zich. Zover als de belevingswerelden van Wheeler en Danny uit elkaar liggen, zover staan ze ook ieder af van hun pupil. Dit gegeven maakt de tweede helft een stuk vermakelijker.
Hindernissen moeten overwonnen worden en met regelmaat zijn ze elkaars struikelblok. Hoewel de verhaallijn voorspelbaar blijft, weten de spelers afwisselend te vertederen en te amuseren. De band Kiss kan een role model genoemd worden voor de speelse Wheeler. Met regelmaat komt de muziek van de classic rockers terug in de film. Kiss zorgt zelfs een beetje voor aansluiting tussen Wheeler en Ronnie. Het kan echter niet uitblijven, dat de vier spelers problemen krijgen met elkaar.
Fantasiewereld
De fantasiewereld van Augie is onverenigbaar met de nuchtere kijk op de wereld van Danny. Bij de meer op elkaar ingespeelde Wheeler en Ronnie speelt het verschil in leeftijd hen uiteindelijk parten. De rollen worden vanaf dat moment steeds geloofwaardiger en de spelers worden ‘natuurlijker’, waardoor de amusementwaarde van de film nadrukkelijk toeneemt. Hoe al die verschillende werelden met een beetje hulp van Kiss uiteindelijk toch bij elkaar komen, wordt op het eind van de film op een prima wijze neergezet. Alles bij elkaar een film die vermaakt, voor wie geen al te hoge eisen stelt.
Gelieve rekening te houden met de volgende richtlijnen:
Lees de volledige voorwaarden voor het reageren op
http://www.denhelderactueel.nl/info/reageren/
Reacties die niet voldoen aan deze voorwaarden, kunnen worden gewist door de redactie. Personen die zich herhaaldelijk niet aan de regels houden, kunnen worden uitgesloten van de mogelijkheid tot reageren.
Een eigen afbeelding bij uw reactie? Kijk voor informatie op http://nl.gravatar.com
nu.nl – Algemeen
