Geslaagd jubileumfeest Awesome

Geschreven door Gerard Hoekmeijer | 14 december 2009 | 1 reactie | E-mail dit bericht

Den Helder – Je hebt ‘coverbands’ in alle soorten en maten: zij die gewoon hits op een rijtje spelen in kroegen en bij kermissen en bruiloften en partijen. Rock & roll, smartlap, Nederlandstalige pop, alles door elkaar en alles ook met dezelfde vlakke intensiteit – als het maar herkenbaar is! Meestal leest de zanger of zangeres de teksten van een blaadje en het resultaat is dat er niks van overblijft: géén rock, géén roll en bij de smartlap zal er geen traan vloeien… Welnu, zo’n bandje is Awesome dus niet!

Awesome bestaat uit liefhebbers van zowel de muziek die ze spelen als van het spelen zelf. Dat lieten de mannen tijdens het jubileumoptreden in café de Pimpandoer weer volop zien. Het was zaterdag om tien uur al lekker druk (het kan dus wel!) en uitbater Arie Verhoef zag dat het goed was.

De band rond zanger-gitarist Joost Dobbe trad op in al haar verschijningsvormen van de afgelopen tien jaar. Dat leverde uiteraard soms wat onzekerheden op en een keer een valse start, maar dat kon de pret in ’t geheel niet drukken. Duidelijk was de invloed van een band als REM te horen in een vroeg eigen werkje, even later werd dat nog bevestigd met een mooie uitvoering van “Losing My Religion”, met een hoofdrol voor bassist Johnny op de mandoline.

Covervalkuil
Al het ‘personeel’ kwam in de loop van de avond aan de bak en zo werden onder meer potente versies van Herman Brood hits als “Saturday night” en “Still Believe” gespeeld. Joost Dobbe is wel zo slim om niet in de beruchte ‘covervalkuil’ te stappen om gitaarsolo’s noot voor noot te trachten na te spelen. Zo liet hij die korte en flitsende solo van Danny Lademacher in “Saturday night” gewoon weg en speelde in het uittro zijn eigen partij. En dat kan hij, want hij beheerst zijn instrument meer dan gemiddeld. Hij speelt lekker los, een beetje slordig soms en dat geldt ook voor zijn zang.

Joost is geen Paul Rodgers en zijn stem is eigenlijk totaal niet geschikt voor Bad Company’s “Can’t Get Enough”, maar hij slaat zich daar manmoedig doorheen en ja, je moet ook een beetje lef hebben in een goede coverband. Maar vocaal zit het met Awesome natuurlijk prima, zoals bleek bij een prima driestemmige uitvoering – ook drummer Peter Koole zong mee – van “Take It Easy” van de Eagles. Naarmate de avond vorderde kwam de band steeds meer ‘op stoom’: hier stond een geoliede band, die energiek en met veel spelplezier een goeie ‘pot rock & roll’ neerzette.

In de huidige samenstelling zit er ook een surplus aan kwaliteit in Awesome. Bassist Frank Kooijman legt met zijn knorrende Rickenbacker een stevig basfundament onder de songs en beschikt bovendien over een jaloersmakende stem, die met gemak een krachtig jonge Paul McCartney naar de kroon steekt, maar ook heel harmonisch een tweede stem neerlegt. Een ‘raspaard’ die Kooyman. Dat geldt ook voor drummer Erik Dillissen, die met strak spel de zaak mooi bijeenhoudt.

Hoogtepunt
Hoogtepunt was de prachtige uitvoering van “Summer In The City”, een hit uit midden jaren zestig van The Lovin’ Spoonful. Het mooie daarvan is dat het meest kenmerkende van die song – dat typische Wurlitzer pianorifje – geheel ontbrak, maar dat dat in de Awesome uitvoering niet eens erg is. In zo’n nummer blijkt ook dat de band heel goed kan musiceren. Dat gold ook voor hun versie van “Make Me Smile” van Cockney Rebel uit de jaren zeventig. Heel mooi. En dat vond het publiek ook. Het was ondertussen stampvol geworden en er werd volop gedanst voor het piepkleine ‘Pimppodium’. En dat wekt – zo weten wij – bij muzikanten de nodige adrenaline en méér op…

Zeker weten: over tien jaar is het weer feest! Maar, heren Awesome, laat die rookmachine dan maar thuis. Dank!

Geplaatst: maandag 14 december, 3:22 uur - Laatste wijziging: maandag 14 december om 5:36 uur.