Motorpsycho – Little lucid moments

Recensie – Motorpsycho geldt al jaren als één van de best bewaarde geheimen van de Noorse popmuziek. Ze bestaan al jaren en brengen de ene na de andere plaat uit, waarvan de eerste, ‘Lobotomizer’, in 1991. Ook doen ze bij Motorpsycho niet aan stijlvastheid, want iedere plaat kan weer totaal anders zijn. Zo is bijvoorbeeld de hardrock al gepasseerd (‘Lobotomizer’), Country & Western (‘The Tussler’) en min of meer gewone popliedjes (‘Phanerothyme’ en ‘It’s a love cult’). Maar ook avant-garde, folk, industrial en jazz zijn de heren niet vreemd. Soms krijgen diverse stijlen hun plek op één album. Motorpsycho is ongrijpbaar en zal dat dus wel altijd blijven, gelukkig maar.

Daarom is de enige en beste manier om een cd van Motorpsycho te bespreken, alle vorige albums te negeren. Hoe moeilijk dat ook is, het totale oeuvre beslaat inmiddels al een krappe veertig albums.

‘Little Lucid Moments’ laat weer een behoorlijke stijlwijziging horen. Deze keer slechts vier nummers op dit bijna een uur durende album. Er wordt direct afgetrapt met het prijsnummer, en ook het langste, het uit vier delen bestaande titelnummer. Bij een eerste beluistering klinkt het allemaal vrij rommelig, maar na meerdere draaibeurten gaat het spreekwoordelijke kwartje vallen. Met vrij heftige passages en de wat achter in de mix geproduceerde zang, lijkt men het deze keer in de psychedelica te zoeken, een terrein dat ze niet vreemd is. Ook is de nodige rust terug te vinden in dit geweldige nummer.

Dan begint de tweede track ‘Year Zero (a damage report)’ vrij rustig, om ook hier halverwege het elf minuten durende stuk weer een stuk steviger te worden. Hier klinkt duidelijk de invloed van Wishbone Ash door.

De derde track ‘She left on the sun ship’ begint met een apart ritme met de stuwende bas van Bent Saether, lekker stevig een schreeuwerig. Ook hier wordt halverwege het roer weer omgegooid, met improvisaties die bijna Mike Oldfield achtig overkomen.

Afsluiter is ‘The Alchemyst’ met een ambient begin, dat op meesterlijke wijze toewerkt naar een sneller gedeelte met de zo kenmerkende meerstemmige zang van Saether en Hans Magnus Ryan als opmaat voor de nodige geluidsexlosies. En dan is het ineens afgelopen, helaas.

Of Motorpsycho met deze plaat nieuwe fans aan zich zal weten te binden is nog maar de vraag. De fans hebben de schijf allang in huis en voor de beginnende Motorpsycho-luisteraar is wellicht ‘It’s a love cult’ of ‘Phanerothyme’ een betere start. Motorpsycho blijft één van de weinige bands die een eigen koers vaart en zich niet in een hokje laat persen. Ik ben nu al weer benieuwd waar deze Noren de volgende keer mee komen.

• Share

Geschreven door: Henk Kikkert

Henk woont sinds 1964 in Den Helder, is getrouwd, vader van 2 dochters en gek van muziek. Sinds 2009 is hij aan Den Helder Actueel verbonden als muziekrecensent.

Twitter - Facebook - Hyves - Meer artikelen - E-mail