Recensie – We moesten er een tijdje op wachten, het debuutalbum van White Lies, drie jonge mannen uit het Britse Chiswick. Nadat ze ons in de zomer al getrakteerd hadden op een aantal spetterende optredens tijdens de festivals (Pukkelpop, Lowlands) duurde het nog ruim een half jaar om te kunnen beoordelen of dit het wachten waard is geweest.
Het resultaat mag er absoluut zijn. Bij de eerste keer beluisteren schieten gelijk de vergelijkingen te binnen met bands als Joy Division, Echo & the Bunnymen , Interpol en de Editors. Wat vooral opvalt na een paar keer beluisteren van dit album zijn de sombere en morbide teksten. Dit album gaat over de dood, of eigenlijk de fascinatie van zanger Harry McVeigh voor de dood.
De muziek doet heel erg jaren tachtig aan; een beetje duister, maar zeker ook heel erg strak. “To Lose My Life” is een plaat vol aansprekende songs die minstens net zoveel indruk weten te maken als de songs op het debuut van de Editors een paar jaar geleden deden. Al met al slagen de heren er in om die zwartgalligheid te combineren met pakkende melodieën.
Bij het beluisteren van dit album krijg je vaak het gevoel van ‘dit is al eens eerder gedaan’, maar niet veel bands deden het zo goed als White Lies op “To Lose My Life”. Nog niet eens half februari, en nu al een plaat die gegarandeerd mijn eindejaarslijst haalt.
Gelieve rekening te houden met de volgende richtlijnen:
Lees de volledige voorwaarden voor het reageren op
http://www.denhelderactueel.nl/info/reageren/
Reacties die niet voldoen aan deze voorwaarden, kunnen worden gewist door de redactie. Personen die zich herhaaldelijk niet aan de regels houden, kunnen worden uitgesloten van de mogelijkheid tot reageren.
Een eigen afbeelding bij uw reactie? Kijk voor informatie op http://nl.gravatar.com
nu.nl – Algemeen
