The Boat that Rocked

Recensie – Er zijn momenten in de geschiedenis, waarbij je jaren later nog precies weet waar je was toen het gebeurde en wat er in je omging. Gebeurtenissen met impact zoals de aanslag op de Twin Towers of de moord op Pim Fortuyn. Langer geleden vervagen soms mijn herinneringen, maar ik weet nog wel dat ik op 31 augustus 1974 aan de radio gekluisterd zat, net als de rest van Nederland. We hoorden hoe de laatste seconden van onze radiopiraat wegtikten en een tijdperk werd afgesloten, Radio Veronica was niet meer. En nu voor even terug in ons leven: een heerlijke film vol rockpower, golden oldies, maffe disk jockeys en veel muziek vanaf een swingende boot.

Het is midden jaren zestig en op de Noordzee dobbert een roestig schip met twee zendmasten. Aan boord een aantal vogels van verschillende pluimage en Quentin (Nighy), die zowel directeur van Radio Rock als kapitein van het schip is. Vierentwintig uur per dag zendt de piraat uit en voedt daarmee de oren van miljoenen Britse luisteraars, tot grote ergernis van de regering. Die willen af van de piraterij en de daarmee samenhangende foute lusten van seks, drugs en rock and roll. We zitten nog niet in het Thatcher tijdperk, maar de kuisheidgordels worden er al bijna wettelijk door gejast!

Een regering die ten strijde trekt tegen het schip en daardoor op het schip veel saamhorigheidgevoel, maar er is toch ook onenigheid op het schip zelf. Strijd tussen ego’s van mannen die het beste op hun vakgebied willen zijn en strijd tussen mannen om hetzelfde vrouwtje. En dan is daar ook nog de jonge Carl, gespeeld door nieuwkomer Tom Sturridge, die een gevecht met zichzelf voert op weg naar volwassenheid. Kortom, tussen al het plaatjes draaien door genoeg afleiding, maar de regering blijft lastig en het ziet er naar uit dat Radio Rock hetzelfde lot zal ondergaan als destijds onze lieveling Veronica.

Philip Seymour Hoffman tekende voor The Count, de populairste diskjockey van Radio Rock en een groter contrast met zijn laatste rol kan er bijna niet zijn, in Doubt speelde hij een priester. Zijn tegenspeelster in die film deed het andersom, Meryl Streep zette alle bloemen buiten in Mama Mia om vervolgens als non terug te keren. Fantastisch als acteurs zo in de huid van een personage kunnen kruipen. Seymour Hoffman heeft daarbij de kwaliteiten van een kameleon, want hij ziet er elke film weer heel anders uit en dat komen we niet zo vaak tegen bij mannelijke acteurs.

Regisseur Curtis heeft zijn sporen verdiend met bijdragen aan Bridget Jones, Mr. Bean, Four Weddings and a Funeral en de hit Love Actually. Ook The Boat that Rocked is een film geworden waarbij de nadruk ligt op de komedie, het verhaal heeft dan ook niet veel realiteitszin meegekregen. Dit hindert echter totaal niet, de karakters zijn overdreven leuk uitgewerkt en de beelden, let op al die grappige transistorradiootjes, een lust voor het oog. Een heerlijke feel-good movie met enthousiaste spelers, fantastische muziek en een jolig tijdsbeeld van de jaren ’60. De piraten zijn verdwenen, maar hun erfenis blijft bestaan… rock and roll never dies!

Regie: Richard Curtis
Met: Philip Seymour Hoffman, Bill Nighy, Nick Frost, Rhys Ifans
Leeftijd: 12 jaar

• Share

Geschreven door: Jo de Jong

Jo is opgegroeid in Den Helder en verzorgt sinds 2008 de filmrecensies voor Den Helder Actueel. Verder is zij incidenteel actief als verslaggever. Reizen is haar grootste passie, zie ook haar eigen website!

Website - Facebook - Hyves - Meer artikelen - E-mail