Rise of the Planets of the Apes

Den Helder / recensie – Apen in een sciencefiction productie, het klinkt als een vreemde combinatie, maar het is een aantal malen gebruikt in films, series en boeken. Planet of The Apes met Charlton Heston in de hoofdrol was in 1968 een kaskraker en staat zelfs in de top 500 van beste films aller tijden. Mede dankzij de sublieme make-up en kostuums in die film, waarvoor aan visagist John Chambers een speciale Oscar werd uitgereikt voor die natuurgetrouwe apenschmink.

Vanwege het succes verschenen er meerdere vervolgfilms, die dit echter niet wisten te evenaren. De sequel van Tim Burton in 2001 heeft ook nooit het beoogde succes behaald en tien jaar later komt een relatief onbekende regisseur met de voorgeschiedenis van het broodje aap verhaal. Door de trailer waren we heel erg benieuwd.

Het bedrijf GEN-SYS is de werkplek van wetenschapper Will Rodman (Franco) en de persoonlijke missie van Will is het vinden van een middel tegen Alzheimer. Zijn vader Charles (Lithgow), die bij hem inwoont, heeft deze ziekte en Will komt steeds dichter bij een oplossing tegen de ziekte die de hersens zo aftakelt. Proeven op apen zijn hoopvol, maar als een chimpansee in het bedrijf uitbreekt en een ravage veroorzaakt heeft de chef van Will geen pardon. Ze moeten worden afgemaakt, want ‘ik run een bedrijf en geen kinderboerderij’. En of Will even terug kan gaan naar de andere onderzoeken, waar hij mee bezig was. De apen worden afgevoerd, maar wat achterblijft is het jong van de uitgebroken chimpansee. Niemand wist dat ze zwanger en bevallen was en omdat Will het niet over zijn hart kan verkrijgen het jong te doden neemt hij het mee.

Opstandig
Caesar (Serkis) blijkt door het middel wat aan zijn moeder is toegediend erg intelligent en is een aparte mix van een huisdier en een lid van het gezin. Ondertussen heeft Will het middel ook aan zijn vader toegediend en die raakt zowaar van zijn Alzheimer af. Het gaat enkele jaren goed, maar als pa opnieuw de kluts kwijt raakt veroorzaakt hij een ongeluk voor hun huis. Boze buurman treedt op en dan slaan bij Caesar de stoppen door; zijn instinct komt naar boven en hij slaat aan het vechten. Caesar wordt in beslag genomen en komt in een opvang met andere apen terecht. Hij mist zijn thuis en het onrecht dat hem en de andere apen daar wordt aangedaan, maakt hem opstandig… heel erg opstandig.

Ruim veertig jaar na het succes van de knap gegrimeerde apen is techniek nu het toverwoord bij een film zoals deze. Motion Capture, wat ook veel wordt gebruikt bij computerspelen, is het specialisme van de Nieuw-Zeelandse studio Weta Digital. Acteur Andy Serkis, met de nodige ervaring als Gollum en King Kong, nam Caesar voor zijn rekening en hees zich in het sensoren pak. Het digitaliseren van de apen is zo verbluffend goed gedaan dat je regelmatig met een brok in je keel naar deze film zit te kijken.

Goed werk
Daarnaast zit de rolprent verder ook prima in elkaar; er is een rustige verhaalopbouw en als kijker bouw je een band op met de kleine aap die groter groeit in de mensenwereld. De elementen actie en science fiction dragen de film, maar ook een stuk drama maakt deel uit van het geheel. Goed werk van deze nieuwkomer in de regie, daar gaan we meer van verwachten, en ook een film met een boodschap. Want als ik toch wel iets opgestoken heb, dan is het dat je niet gelijkertijd je dementerende vader en een aap in huis moet nemen, dat geeft behoorlijk wat rommel! Puike film, in cijfers echt een 9 waard.

Regie: Rupert Wyatt
Met: James Franco, Freida Pinto, Andy Serkis, John Lithgow, Tom Felton
Leeftijd: 12 jaar

• Share

Geschreven door: Jo de Jong

Jo is opgegroeid in Den Helder en verzorgt sinds 2008 de filmrecensies voor Den Helder Actueel. Verder is zij incidenteel actief als verslaggever. Reizen is haar grootste passie, zie ook haar eigen website!

Website - Facebook - Hyves - Meer artikelen - E-mail