DHA-A leader
DHA-A leader

Jazzweekend met pop, reggae en…jazz!

Den Helder – Jazzweekend in Den Helder anno 2017 op zaterdagavond: in café ‘t Boerenverdriet “Zion Vibes”, reggae uit Den Helder. In café Dupont “Livin’On The Edge”, popcoverband uit Den Helder. Gelukkig was er zowaar muziek in Huisduinen. En sterker nog: jazz! Op deze zeer zomerse (na)middag was het prima toeven op het plein voor het Dorpshuis, waar maar liefst drie big bands waren geprogrammeerd door Huisduiner Belang.

Twee amateurbands en een meer professionele band traden daar aan voor een paar honderd toeschouwers, die uiteraard ook en passant het zonnige terras meepikten. De organisatie had bovendien twee oud stadgenoten – pardon: oud dorpsgenoten – uitgenodigd als gastspelers. Jazzgitarist Vincent Koning komt altijd graag terug naar zijn geboortestad en dat geldt ook voor jazztrompettist Coos Zwagerman. Beiden spelen al jaren op professioneel niveau over de hele aardbol.

Uw recensent kon alleen getuige zijn van de verrichtingen van Vincent Koning, die een flink aantal vertrouwde jazzstukken speelde met de lokale big band “Frankie Goes To”. How High The Moon bijvoorbeeld of Bluesette. Koning soleerde met verve, zoals we dat van hem mogen verwachten. Zijn spel is geworteld in de school van Wes Montgommery en Frank Martino, met afwisselend snel gespeelde single string reeksen en fraaie akkoordencombinaties.

Bogerman Bigband
Heel ontwapenend was het optreden van de zeer jeugdige Bogerman BigBand uit Friesland. Een big band in XXL uitvoering met wel een stuk of acht trompettisten en bijna evenveel trombones en rieten. Met een leeftijd van tussen de 13 en 18 jaar zag je hier wellicht de toekomst van de jazz in ons land. Alleen de heren van de ritmesectie (bas en drums) waren van meer rijpere leeftijd. Onder leiding van een enthousiaste ‘dirigent’ speelde de band fijne poptunes als Summer In The City van John Sebsatian, Superstition van Stevy Wonder en An Elephant Stepped On My Feet van Maceo Parker.

Veel ruimte voor solo’s kregen de jongelui: een niet geheel foutloze, maar wel gedurfde improvisatie van de zeer prille pianiste, de ferme baritonsaxsolo van een stoere jongeman. Maar de meeste aandacht trok de ook zeer jeugdige altsaxofoniste, die veruit de meeste ruimte kreeg voor knappe solopartijen. Wordt dit de nieuwe Candy? Nou maar hopen dat dit big band festivalletje een blijvertje is. En dan is het zo avond.

The Jig
Op naar Windkracht 13, waar zeker voor de vijfde maal alweer de Amsterdamse Funkband The Jig stond geprogrammeerd. Verander nooit een succesformule zal de gedachte zijn van de samenwerkende organisatoren Stichting Nieuw & Diep en Windkracht 13. Want deze Mokumse Funkatiers zijn alhier razend populair geworden en het was dan ook naar verwachting stampvol en bloedheet in de ‘tent’. Het is niet voor niets, dat deze band het zo goed doet, want het lijkt wel of ze elke keer weer een beetje strakker en beter worden.

Het ‘stond als een huis’ vanaf de eerste maten: een hard maar transparant geluid. De basis: de formidabele basgitaar van Arry Niemantsverdriet, die bij deze gekroond wordt tot ‘Koning Slap’. Samen met de al even goede gitarist Martijn Smit en de metronomisch strakke drummer Niels van Groningen legt hij een onverbiddelijke groove neer, waaraan door niemand te ontkomen is. Zelfs de grootste houten Klaas wordt zo los in de heupen.

Moog
De unisono riffs van het strakke snarenduo vliegen je om de oren, terwijl toetsenist Bas Grijmans de ruimtes smakelijk dichtsmeert met volvette akkoorden van zijn Hammond. Ook zijn bijdragen – zowel solistisch als in het laag – op zijn Moog synthesizer dragen bij aan het avontuurlijke geheel. Ja en dan daar nog bovenop die blazers! Wat is dat toch een genot: de schaamteloos laag knorrende baritonsax van de uitstekend voor Koen Schouten invallende Arnoud de Graaff, de voluit honkende tenorsax van Jeroen van Genuchten en de messcherpe interrupties van de nieuwe trompettist Robin Rombouts.

De chorussen zijn precies en krachtig, de solo’s sterk. Een absoluut toporkest in dit genre! En dan hebben ze sinds enige tijd ook een zanger in huis, die zich laat afficheren als Mr. Ruben Seyferth. Hij zingt nog maar een handvol songs maar met hem hebben ze wel een weer een bijzonder krachtige stem erbij. Een beetje tussen Prince en Bon Scott(de reeds lang overleden eerste zanger van AC/DC), wat mij betreft. Hij mist nog wat persoonlijkheid om uit te groeien tot een echte frontman, maar in potentie heeft hij veel in huis. Het was dus wederom een onbedaarlijk dansfeest in WK 13. The Jig doet echt wat het belooft: iedereen naar huis met ‘sweat in the buttcrack’! Het feest werd nog in de kleine uurtjes voortgezet door het lokale duo Boem!

Door: Gerard Hoekmeijer

DHA-H 468

Over de schrijver:

Onder de noemer 'gast auteur' verschijnen artikelen als ingezonden stukken, columns, recensies, et cetera, die niet zijn geschreven door de vaste medewerkers van Den Helder Actueel.

Lees ook:

DHA-B Home468