Van Adelborst tot Commandeur

Den Helder – Als 17-jarige jongen kwam hij naar Den Helder om in de wereld te stappen die Marine heet. Na een boeiende carrière stapt Michiel Tegelberg die wereld weer uit. Samen met zijn vrouw Melany kijkt hij terug op de 38 jaar, waarin hij van Adelborst opklom tot Commandeur.

Dat zijn vader ooit bij de Marine had gezeten, hielp wel een beetje, maar eigenlijk was Jacques Cousteau de meest directe aanleiding dat hij naar de Marine wilde. “Jacques Cousteau was mijn held en ik wilde oceanografie gaan studeren. Nadat ik me daar wat meer in had verdiept, bleek die studie toentertijd iets te taai en te stoffig. Dat kon lang gaan duren alvorens ik net als Cousteau over de zee kon reizen. Cousteau had echter ook bij de Marine gezeten en daar bestond (en bestaat nog steeds) de Dienst der Hydrografie en Oceanografie. Ook het KIM sprak me aan en dus ben ik naar Den Helder afgereisd.”

Van de tijd als Adelborst herinnert hij zich vooral het sociale leven en de vele vrienden die hij maakte. “Achteraf bekeken was dat een heerlijke onbezorgde tijd. Ik hield van de combinatie van leren, sporten en de feesten. Een aantal vrienden die ik maakte in die tijd bleken vrienden voor het leven.”

Tegelberg heeft veel gevaren gedurende zijn loopbaan. “Naast de normale ‘grijze’ schepen, hadden we toen ook de witte vloot, schepen speciaal voor Hydrografie (inmiddels zijn ze ook gewoon marinegrijs). Ik stapte over van het een naar het ander en terug, waardoor ik heel veel op zee zat. Maar de mooiste varende herinneringen waren die als commandant. Vooral de patrouilleboot waar ik als jong officier voor het eerst commandant mocht zijn, vormde een hoogtepunt. Maar ook de andere commandoperiodes, zeker die aan boord van de Hr. Ms. Tjerk Hiddes, waren prachtig. Wat me het meeste aantrok in de Marine was de variëteit, grote en kleine schepen, op zee en op land. Ik heb geen moment de kans gekregen me te vervelen en altijd was er het familiegevoel, zowel met oude als met nieuwe collega’s.”

Cornwall
Na een opleiding Hydrografie in Devon/Cornwall in 1979, was Tegelberg erg onder de indruk van dat deel van Engeland. “Daar moet ik nog eens naar terug, dacht ik toen en ik ben er op vakantie gegaan. “Melany , komende uit Den Haag, was in die tijd werkzaam bij familie in een hotel aldaar. “Daar hebben Michiel en ik elkaar ontmoet en het was liefde op het eerste gezicht”, lacht Melany stralend.

In verband met het vele varen dat Tegelberg ook in die tijd deed, maar ook omdat zij het erg naar haar zin had in Engeland, kwam Melany pas in 1982 naar Den Helder toe. “Ik vond het meteen geweldig hier en ik had direct een leuke baan. Eerst bij Fokker op De Kooy, als secretaresse, en later bij Seateam, een offshorebedrijf aan het Nieuwe Diep.” In 1984 vertrok het stel naar Plymouth voor alweer een cursus hydrografie. “We woonden samen in die tijd en dat mocht bij de Engelse Marine niet. We moesten daarom zelf een woning zoeken daar, het mooiste huis van Plymouth, want de locatie was perfect, met uitzicht op zee waar we alle schepen konden zien gaan en komen”, vertelt Melany enthousiast. In mei 1986 werd er getrouwd in Den Helder en ze kregen twee zonen, Derk (1988) en Coen (1989). In 1990 verhuisde het gezin naar Den Haag, omdat daar de toekomst zou liggen. “Na een stafcursus van een jaar heb ik daar drie jaar lang personeelswerk gedaan. Het was heel intensief maar toch heb ik ervan genoten”, aldus Tegelberg.

Afwisseling
De zee en het land wisselden elkaar af. In 1995 werd hij commandant van de Hr. Ms. Tjerk Hiddes. “Het schip kwam net uit onderhoud, met een geheel nieuwe bemanning hebben we een heel mooie reis gemaakt naar de Golf en later de Cariben, dat was absoluut een prachtige periode.” In 1997 keerde hij terug naar Den Haag waar hij bij de afdeling internationale betrekkingen begon, in de veronderstelling dit een paar jaar te doen. “Na een maand werd ik gevraagd of ik hoofd van de afdeling personeelsmanagement wilde worden. Dat heb ik drie jaar lang gedaan, weer heel intensief, maar mooi.” Hierna volgde Hr. Ms. De Ruyter. “Ik was de laatste commandant van dat schip en heb haar zelf uit dienst gesteld. Het schip was 25 jaar oud en nog prachtig, maar de apparatuur was verouderd en het schip werd te duur voor exploitatie.”

Melany vond de periode in Den Haag de moeilijkste. “Hier in Den Helder is het normaal dat iedereen elkaar opvangt, ontstonden er heel warme vriendschappen, maar daar is dat minder. Ik werkte daar ook niet, bleef thuis voor de kinderen, maar deed wel vrijwilligerswerk. Zo was ik ondermeer redactrice van het wijkblad ‘De Vogelwijk’ en deed ook veel andere dingen in de wijk, dat was wel erg leuk.” Hierna vertrok het hele gezin naar Brussel, waar Tegelberg Vlagofficier werd. Melany herinnert zich die tijd als moeilijk, maar leuk. “Daar kwam heel wat bij kijken en we werkten als echtpaar veel samen. We hebben heel veel ervaringen opgedaan met internationale contacten, van Hongarije tot Zweden tot aan Amerika. Hoe ze denken, hun geschiedenis, er is toen een wereld voor ons, maar ook voor hun opengegaan”, vertelt Melany.

KIM
In 2005 werd Tegelberg Vlagofficier belast met de Officiersvorming bij het KIM (VOKIM) en betrok het gezin de ambtswoning in het “Paleis”. Kort na zijn start kreeg de functie een andere invulling en werd hij de eerste plaatsvervangend commandant van de NLDA (Nederlandse Defensie Academie, waarvan het KIM onderdeel uitmaakt) en tevens VOKIM. “Dit is echt de leukste periode geweest. Michiel had onder meer ingesteld dat alle jongstejaars Adelborsten een keer op visite kwamen om kennis te maken. Ze kwamen dan hier bij ons thuis en ik bakte chocoladetaart. Ook alle mensen die op het KIM werken, de instructeurs, schoonmakers, de naaidames, secretaresses, enzovoort, zijn bij ons op visite geweest. Het was heerlijk om hier te wonen, als een soort vader en moeder voor de Adelborsten te fungeren, en zo de cirkel weer rond te maken. Michiel en ik zijn ooit op Het Nieuwe Diep begonnen met wonen en werken en we zijn er nu ook geëindigd”, zegt Melany.

Het eerste dat het echtpaar nu gaat doen is verhuizen naar Huisduinen. “We verheugen ons daar erg op en zodra het verhuisstof letterlijk is neergedaald, ga ik me weer concentreren op de arbeidsmarkt, het liefst iets doen in en voor Den Helder”, aldus Tegelberg.

• Share

Geschreven door: Saskia van Kuik

Sinds 1988 woonachtig in Julianadorp/Den Helder Sinds 2008 als journaliste betrokken bij Den Helder Actueel

Website - Meer artikelen - E-mail