Moke – The Long And Dangerous Sea

Den Helder / Recensie – Moke is onder meer bekend van De Wereld Draait Door, waar ze tot vorig seizoen elke vrijdag acte de présence gaven in hun Karl Lagerfeld pakken. Uit die tijd kwam ook hun eerste album Shorland, maar inmiddels zijn we bijna twee jaar verder en ligt hun nieuw album The Long And Dangerous Sea op de planken.

Moke mocht zich inmiddels scharen tussen grote namen als Keane en Paul Weller, al was het alleen al omdat ze bij hen het voorprogramma verzorgde. Met Moke had Nederland er een nieuwe band bij, een prachtband, althans zo leek het.

Met als leadzanger Felix Maginn en Phil Tilly (Ex- Trockener Kecks) op gitaar, aangevuld met de drie overige bandleden is de Amsterdamse formatie vernieuwend te noemen. Helaas constateer ik dat niet van het nieuwe album.

Het openingsnummer, dat luistert naar dezelfde naam als het album, is niet bijzonder. De leadzang is wat eenzijdig. Switch is als tweede nummer beter te verorberen. De zang is krachtiger en het refrein lijkt mij te boeien. Hierna is het veel van hetzelfde, er springen niet echt songs uit die de aandacht vestigen. Nobody’s Listening neemt je heel even mee, maar kan helaas de aandacht niet vast houden. De zesde track ‘Window of hope’ zou een radiohitje kunnen worden. Het album is niet slecht, maar ook niet goed. Shortland zat mijn inziens vol overtuiging en dat mis ik op The Long And Dangerous Sea.

De hoesfoto door Anton Corbijn en de strakke pakken van Karl Lagerfeld zijn geen garantie voor het slagen van een album. Moke levert een album af wat beter had gekund, minder van hetzelfde en meer overtuiging. Het album van onze Amsterdamse vrienden komt bij mij dus niet op de stapel met favorieten.

• Share

Geschreven door: Wop van Eis

Wop woont al sinds 1972 tot volle tevredenheid in Den Helder Sinds 2008 als muziekrecensent/verslaggever verbonden aan Den Helder Actueel

Website - Meer artikelen - E-mail