Er was eens een stad die niet op de kaart stond. Dat was een probleem, want wie niet op de kaart staat, doet niet mee. Zeker niet wanneer het gaat om geld en aanzien en daar was in de stad een chronisch gebrek aan.
Al eeuwenlang verbaasde ieder stadsbestuur zich toch over het onzichtbaar zijn en bogen deskundigen zich over dit fenomeen. Deskundigen van buiten de stad natuurlijk, want wie de stad kon vinden, kon het wellicht ook op de kaart zetten, zo dacht het regerend volkje. Een misvatting, bleek keer op keer, want eenmaal binnen de stadsgrenzen, raakten ook de deskundigen besmet met het rondwarende virus dat de onzichtbaarheid veroorzaakte of zij plunderden de schatkist en gingen er weer vandoor. Bestuurders en bewoners werden er moedeloos van.
Na vele mislukkingen en dubieuze leiders kwam burgemeester Kiekeboe aan het hoofd van het regerend volkje. Een vriendelijk man die het beste met iedereen voorhad en zijn uiterste best deed om van heinde en verre mensen naar de stad te lokken om het zo een goede naamsbekendheid te geven. Niets was gek genoeg, zolang het maar een bindende werking had, want volgens Kiekeboe ontbrak het de stad aan banden en dus wilde hij het aan banden leggen.
Kunstenaars werden alom geprezen, Hoge scholen werden van elders met tromgeroffel binnengehaald en ook de heersende orde zoals de marine, werden op een voetstuk gezet. Toch gaf dit alles niet het gewenste resultaat en Kiekeboe kreeg er een sik van. “Hoe is het toch mogelijk dat zo’n mooie stad niet op ieders lippen ligt, terwijl het toch een florerende toeristenmarkt heeft en een prachtige ligging. Als er nu iemand in den lande is die ons op de kaart zet, kan iedereen dat met eigen ogen zien”, mopperde Kiekeboe met regelmaat. In uiterste nood werd een commissie opgericht die zich bezig moest gaan houden met het verbeteren van de naamsbekendheid. Het kreeg de welluidende naam Citymarketing mee en een flinke tas met geld en daarmee moest het gaan lukken, volgens Kiekeboe.
Viermanschap
Natuurlijk stond Kiekeboe er niet alleen voor. Bijgestaan door een viermanschap van wethouders kon hij rekenen op de nodige steun en de taken verdelen. De fanatieke meneer Hengelaar werd op de ontwikkeling van de haven gezet. Hij kreeg zijn naam omdat hij dikwijls hengelde naar betere posities voor zichzelf, maar ook al viste hij vaak achter het net, hij werd er niet minder enthousiast van. Hij leerde een sprankelend verkooppraatje uit zijn hoofd dat bij bijna iedere gelegenheid bruikbaar was en ging te vuur en te zwaard voor zijn haven en stadshart.
Bijgestaan door Juffrouw Yellow die stadsvernieuwing beheerde, een taak die prima paste bij een dame die hield van uiterlijk schoon. Mevrouw Lenigsteen moest er ondertussen voor zorgen dat het leefklimaat prettig bleef en het sociale hart bleef kloppen in de stad en moest zich dikwijls in de vreemdste bochten buigen om dat in goede banen te leiden. Tot slot moest de heer Kotserop ervoor zorgen dat de schatkist zodanig werd beheerd dat de stad niet in de problemen zou komen. Een team om trots op te zijn, vond Kiekeboe en samen togen ze aan de slag om dat kleine plekje op de kaart te veroveren.
Onderzoek
Ondertussen raakte het volk steeds meer verdeeld. Enerzijds had de stad te maken met financiële krimp en wat er overbleef om te besteden werd bij lange na niet altijd eerlijk verdeeld, zo klaagden de burgers. Aan de andere kant trok de jeugd naar betere oorden en ondernemend als de bewoners van oudsher waren, trokken ook de lepen naar elders, waardoor de bevolking slonk. `Dat kunnen we laten onderzoeken`, riep het team, want als het regerend volkje van de stad al ergens gek op was, dan was het wel geld uitgeven aan onderzoeken. Dat mocht wel een paar centen kosten en dus werd de bekende heer Ditdoen ingehuurd. Ditdoen onderzocht het probleem, noemde het geen krimp maar gaf er een duurdere naam aan en riep van de hoogste toren dat nu het moment was er iets aan te doen, anders dan was het te laat!
“Een krachtig zelfstandig man aan het roer van de haven en dan lopen de schepen met geld vanzelf binnen, vergeet daarbij het stadshart niet en zorg tegelijkertijd ook voor een sociaal beleid”, declameerde Ditdoen. “Dat hadden we zelf ook al bedacht”, mopperde het volk, die niet erg onder de indruk was van het resultaat van dit onderzoek. `Weggegooid geld, bekend verhaal`, riepen ze boos. “Vertel dan je eigen verhaal”, riep Kiekeboe wanhopig en liet door de provincie een mevrouw inhuren die de verhalen moest verzamelen en er dan mee op reis zou gaan, want dan wist de hele wereld van het bestaan van de stad. Maar de verhalen waren al zo vaak verteld en werden zeker niet herhaald aan een dame van buitenaf en dus mislukte ook dat plan. En de sik van Kiekeboe werd al een aardig lange baard door al dat gedoe.
Treurberg
Ter ondersteuning voor de ontwikkeling van de stad was ooit de heer Treurberg aangesteld. Niet dat hij er zelf ging wonen, maar wel maakte hij voor een ieder uit hoe de stad eruit moest zien. Het eerste dat hij bedacht was een park aanleggen dwars door de hele stad heen. “Dan ziet het gepeupel dat we bezig zijn en hebben we daar geen last meer van”, zo luidde zijn mening. Het gepeupel was de ‘gewone’ bevolking en daar had Treurberg het niet zo op. Zijn blik was gericht op de rijke buitenstaanders. Treurberg schaamde zich niet voor deze laakbare houding en blaatte het zelfs uit op de nationale televisie. Wat het stadsbestuur daar van dacht, bleef geheim, want niemand zei er publiekelijk wat van. “Wat je niet ziet dat is er niet en waar men niet van spreekt kan ook niet verkeerd zijn”, leek het motto van de gemeente te zijn en helaas had niemand door dat dit nu net hetgene was dat de stad onzichtbaar maakte, want kritiekloos is karakterloos en dat wil geen mens in kaart brengen.
Kiekeboe wist dat alles wel, dacht er het zijne van, maar kon ook niet toveren en bleef er op hameren dat de enige remedie een plek op de kaart was. Hij stelde zichzelf het ultimatum dat de stad nog voor het einde van het jaar op de kaart moest staan…
Fotobewerking: Bert Aggenbach – Deel 2 volgt op eerste kerstdag
nu.nl – Algemeen
