De redding van het Reddingmuseum

Geschreven door Saskia van Kuik | 29 juli 2010 | 4 reacties | E-mail dit bericht

Den Helder – Wie vandaag de dag door het Reddingmuseum loopt, kan zich niet voorstellen dat dit ooit op een bovenetage is begonnen. Toch is het zo en wel in 1980 op de hoek van de Spoorstraat en de Keizerstraat, boven meubelzaak Klerq. “De drie initiatiefnemers, de toenmalige VVV directeur, Piet Liefhebber en Harm Everhardus stond eigenlijk een Stedelijk museum voor ogen, maar dat werd beperkt tot het Reddingmuseum”, vertelt Kees Stoepner, die sinds 2001 vrijwilliger is bij het museum.

“Ik weet niet veel van die tijd, behalve dat er schilderijen, scheepsmodellen en het borstbeeld van Dorus Rijkers te zien waren.” In 1981 werd het museum voor publiek geopend. “Ik weet niet of het druk bezocht werd, maar het museum kreeg in 1988 een eigen plek en verhuisde naar het Bernhardplein, naar wat nu de Stadshal van de schouwburg is”, vult Piet Lap aan, die al sinds 2000 als vrijwilliger werkzaam is.

“In die tijd kwamen de grote objecten, zoals de paardenwagen, De Twenthe en de UBBO en niet te vergeten de Tomboot. In een hoekje van het museum was het huisje van Dorus Rijkers nagebouwd”, memoreert Stoepner. “De spulletjes uit dat huisje hebben we voor een deel opgeslagen, maar sommige dingen vielen echt uit elkaar, zoals de lamp en het orgeltje”, aldus Lap. Niet alles was even mooi aan het vroegere museum. “We zaten daar een beetje weggefrommeld en alles stond echt boven op elkaar geprakt. Eigenlijk wilden we het beter tentoon kunnen stellen”, vertelt Stoepner.

Willemsoord
“De Rijkswerf bood de mogelijkheid om te verhuizen, want er stonden in die tijd veel gebouwen leeg. De keus viel op de oude motorenwerkplaats, maar daar moest een stukje aangebouwd worden. Alles in en aan het gebouw werd op elkaar afgestemd. De opdrachtgever was gemeente Den Helder en de ontwerper van de aanbouw was Erik Knippers van Architectenforum Amsterdam. Het interieur werd ontworpen door Kinkorn uit Tilburg”, aldus Lap.

“We konden niet zomaar van alles neerzetten natuurlijk. Er kwam ook een bedrijf om alles speciaal uit te lichten, Mansfeld uit Eindhoven als ik het me goed herinner. Er kwam van alles bij, de Bruns miststraat en de windtunnel, de aanvaringssimulator en de boten die nu in de haven liggen”, vertelt Stoepner. In 2002 begon de ontruiming van het museum aan het Bernhardplein. “De verhuizing was spectaculair. De UBBO werd met een vrachtwagen ervoor op zijn eigen onderstel met wielen naar Willemsoord gereden. De rest ging met diepladers en vrachtwagens. In het nieuwe museum was een kuil speciaal voor de Twente ontworpen. We hebben het schip op rolletjes gezet en zo laten zakken in die kuil.” De eerste boot van het Reddingmuseum was Prins Hendrik. “Die hadden we al op het Bernhardplein. De boot lag toen ergens aan een steigertje bij de KNRM. Op Willemsoord kregen we onze eigen steigers en kwamen ook de Tjerk Hiddes, de Javazee en de Insulinde”, vertelt Stoepner enthousiast.

In 2003 ging het Reddingmuseum open voor publiek. “Een jaar lang draaiden we zelfstandig. In 2004 werden we ingelijfd bij Cape Holland. Dat was voor het museum niet gunstig. We kregen een gezamenlijke ingang met Cape Holland en de kassa stond daar en zo werden we afhankelijk van het aantal kaartjes dat daar werd verkocht. Het museum werd een soort verlenging van Ballorig. Kinderen die daar de hele middag gespeeld hadden, mochten dan op het eind van de middag nog even een uurtje door het Reddingmuseum rennen. Dat werd door de vrijwilligers van het Reddingmuseum niet erg gewaardeerd”, aldus Stoepner. “We wilden graag museumpubliek, mensen die belangstelling hadden voor wat er stond en voor die geïnteresseerden waren die rondhollende en schreeuwende kinderen best storend, al snapten we die kinderen ook wel.”

Nieuwe directeur
In 2005 ging de raad van bestuur op zoek naar een directeur die het heft in handen kon nemen. De keus viel op Henk Stapel, marineofficier en historicus. Het eerste besluit dat Stapel nam : ‘we worden weer zelfstandig’. “Vanaf dat moment is het museum gaan groeien. Het bezoekersaantal ging omhoog en de vrijwilligers werden een team. We deden het onderhoud aan de schepen weer zoveel mogelijk zelf en vanaf dat de Johan de Witt kwam, begonnen we met rondvaarten. Al meteen in het eerste jaar werden een 6000 rondvaarten gedaan”, vertelt Stoepner.

De expositieruimte werd onder het beheer van Stapel in gebruik genomen. “Die stond eerst vol met grote kasten en was eigenlijk een verlengstuk van het depot. De eerste expositie kwam in 2008 en sindsdien hebben we een tot twee exposities per jaar.” De PR is eveneens in vertrouwde handen bij de huidige directeur. “We varen met de boten naar de Visserijdagen in Den Oever en Harderwijk, we staan met een kraam op markten in Groet, Schagen en op onze eigen Juttersmarkt. Het bezoekersaantal stijgt nog steeds en dat is niet alleen dankzij de vrijwilligers, maar dat komt zeker ook door Henk Stapel, die zich met de PR niet alleen tot de regio richt, maar door het hele land”, zegt Lap.

Toekomst
“Het is de bedoeling dat we een groen museum worden. Zo zijn we druk bezig alles door led-verlichting te vervangen. De insteek is zoveel mogelijk energie te besparen, maar ook zoveel mogelijk eigen bronnen aan te brengen om in onze behoefte te voorzien, zoals zonnecellen op het dak. Een windmolentje mocht helaas niet, want dat was een aantasting van de historische omgeving”, laat Lap weten.

Over het algemeen genomen zijn de vrijwilligers blij met hun museum op Willemsoord. “Het bevalt ons hier prima en als het aan ons ligt zou het zo blijven zoals het nu is. Wel maken we ons zorgen over de plannen van de schouwburg. Zonder exact te weten hoe het eruit gaat zien, weten we wel al dat we een deel van het museum in moeten leveren, zonder te weten hoe dat gecompenseerd gaat worden en daar zijn we uiteraard niet blij mee”, stellen Lap en Stoepner tot besluit.

• Share

Geplaatst: donderdag 29 juli, 10:26 uur - Laatste wijziging: vrijdag 30 juli om 8:33 uur.