Een halve eeuw poppenspel

Den Helder – Het zit hem in het bloed en het loopt als een rode draad door zijn leven, Gerard Woestenburg brengt al 55 jaar het poppenspel naar de mensen, tot enorm plezier van ‘groot en klein’.

Hij werd geboren in Hoorn in 1943 en kwam na de oorlog als zesjarig jongetje in Den Helder wonen. “Maar ik voel me een echte jutter. Ik heb een geweldige jeugd hier gehad. Alles was weg hier na de oorlog, er waren geen stoepen, alleen maar zand, maar wat een fantastisch speelterrein.” Als kind gaf hij al een voorstelling met de lappen poppen van zijn zus in de zandbak en zijn eerste poppenkast was van karton. “Mijn vader las het ‘vrije volk’ en die brachten die poppenkast uit met Paulus de Boskabouter. Ik deed meteen Eucalypta na en die doe ik nu nog”, lacht Woestenburg.

Zijn eerste optreden was voor de jarige dochter van slager Pruiksma in 1954. “Ik zeg overal dat dit jaar mijn vijftigjarig jubileum is, maar het is dus eigenlijk al 55 jaar. De eerste voorstelling waar ik officieel voor ben gevraagd was in 1957 door het wijkcomite Oud Den Helder. Een beetje geluk had ik wel hoor, want mijn vader was de voorzitter.” De ouders van Woestenburg motiveerde hem enorm als ook Meester Scheerder die gek was op poppenkast. “We hebben van de meester poppen leren maken en een poppenkast. Op school werd ik de poppenkastman.”

Behanger
Op vijftienjarige leeftijd ging hij bij een baas aan het werk. “Ik werd schilder en behanger bij baas Toon Klein. Een man met een zeer sociaal hart. Ik speelde voor het politiekorps, op sinterklaasfeesten, voor de Marine en noem maar op, maar ook voor gehandicapte kinderen. De eerste keer vond ik dat eng, ik dacht, ik bereik die kinderen nooit, maar tot de dag van vandaag vind ik het zalig om voor deze kinderen te spelen. Ik had een handkar in die tijd, maar moest ik ver weg, dan bracht Toon Klein me met de auto erheen.”

Verlofdagen werden opgespaard zodat tijdens de vakanties en de sinterklaasperiode voor kinderen gespeeld kon worden. Dat bleef zo, ook na zijn huwelijk en de geboorte van zijn kinderen. “Mijn vrouw maakte de kleertjes en dat soort dingen en vanaf hun vierde jaar gingen mijn eigen kinderen mee naar de voorstellingen toe. Mijn dochter Ilona is ook een echt poppenmens. Nu doen mijn kleinkinderen ook mee, Thom helpt bij de voorstelling met het licht en Mark is goochelaar.” De voorstellingen bleven niet beperkt tot Den Helder. “Ik heb van Den Oever tot aan Amsterdam gespeeld. Heel Noord-Holland in de rondte, zeg maar. Er kwamen honderden kinderen op de voorstellingen af, toch heb ik nooit de sprong durven wagen om mijn brood te gaan verdienen met het theater.”

Charlie
In 1967 kwam goede vriend Gaston David, buikspreker en goochelaar, in zijn leven en samen traden ze op. “Na de pauze kwamen we dan allebei als clown terug.” Gaston kocht pop Charlie in een tweedehands winkeltje in Amsterdam. “Gaston koos later voor de muziek en ik kreeg Charlie voor de rest van mijn leven in bruikleen. Later op de KSK markt, de latere Juttersmarkt, stond een man naar me te kijken en riep ineens ‘die pop is niet van u’ . De man bleek de neef te zijn van de beroemde buikspreekster Carla Lips en herkende Charlie als een van haar poppen.” De pop is niet meer weg te denken uit het theater van Woestenburg. “Iedereen in Den Helder kent die pop. Het is al de derde generatie waar we voor spelen en geloof me, kinderen vreten hem. Charlie mag natuurlijk ook alles zeggen wat hij maar wil.”

Rond 1980 werd ‘Ome Gerard’ omgetoverd in ’Mister Geraldi’. Woestenburg wilde het vanaf dat moment wat professioneler aanpakken. “Tien jaar heb ik gevochten voor een vaste plek. Ik zag het voor me, een klein kindertheater met een speeltuin erbij, dat moest toch mogelijk zijn.” Het werd een lange tocht langs allerlei mogelijke locaties. “Eerst het terrein bij De Schots en daarna kwam de Rijkswerf, waar het niet kon, omdat alles maritiem moest zijn. Ik had alles aan willen passen, als zeeman daar gaan staan, maar het werd allemaal de bodem ingeslagen.” Andere mogelijkheden werden de watertoren, het openluchttheater in de Donkere Duinen en uiteindelijk het schip van Kees. “Daar heb ik voorstellingen gegeven, maar ja, dat schip had ook het eeuwige leven niet. Via Els Ellen van Windkracht 13 kwamen we op de school met de bijbel, achter Zevenskoop. Dat zou een mooi creatief hoekje worden zo. Ik kreeg de blauwe gordijnen en de oude stoelen van De Kampanje, zou alles zelf opknappen en werd door heel veel mensen, ook uit de politiek, gesteund, tot de gemeente bedacht dat ze me er niet uit konden zetten als ze een andere bestemming zouden vinden voor dat pand en toen ging het verhaal niet meer door.”

Vestzaktheater
Het tij leek te keren toen Woestenburg het pand van Heiligenberg aangeboden kreeg. “Het was een fietsenmaker geweest en het liep helemaal door naar achteren met een pakhuisje erbij. Ik was dolgelukkig, totdat ik getipt werd dat er drugsgebruikers boven woonden en dat wil je niet in de buurt van kinderen.” Uiteindelijk bracht de verhuizing van het Reddingmuseum uitkomst. De voormalige filmzaal werd het huidige Vestzaktheater, waar Woestenburg als medegebruiker alle vakanties zijn voorstellingen geeft.

”Vanwege ons jubileum geven we in de kerstvakantie een speciale voorstelling in de kleine zaal van de Kampanje”, glundert Woestenburg. Wie verzekerd wil zijn van een plekje kan nu al reserveren onder nummer 0223 616096 of 0223 627041.

• Share

Geschreven door: Saskia van Kuik

Sinds 1988 woonachtig in Julianadorp/Den Helder Sinds 2008 als journaliste betrokken bij Den Helder Actueel

Website - Meer artikelen - E-mail