Een fijne avond op de dijk…
31 januari 2010 | Geen reacties | E-mail dit bericht
Den Helder – ‘Kroegjazz’ had Stichting Nieuw & Diep beloofd. Nou, er was ‘jazz’ afgelopen donderdagavond en het vond plaats in ‘de kroeg’, als je Nogal Wiedus als zodanig wil beschouwen. Het weer was bar en boos daar aan de dijk, maar desondanks kwamen er voldoende liefhebbers af op het B-Trio Plus, zodat de sfeer er al snel in zat. En dan bedoel ik ook echt een jazzsfeer, zoals je die droomt over de jaren vijftig, in jazzkelders in Parijs, maar dan zonder druipkaarsen, visnetten en rook…….. Nogal Wiedus biedt bovendien een fantastisch uitzicht op de door de Lange Jaap belichtte dijkse duisternis.
Het B-Trio Plus is een gitaar & orgeltrio, zoals die populair zijn geworden na de doorbraak in 1957 van grootorgelmeester Jimmy Smith. Trio’s met hammondorgel inclusief de door de organist bespeelde voetbassen, gitaar en drums. Soms ook aangevuld met een saxofonist. Naast organist Ronald van Driel speelt (ex-Nieuwedieper) gitarist Vincent Koning een prominente rol in dit trio. Slagwerker Ben Schröder en tenorist Jeroen Brokkelkamp(de Plus) completeren het gezelschap.
Van Driel is een uitstekend jazzorganist, die de band continu voortstuwt met zijn blindelings met voeten gespeelde baslijnen. Samen met het strakke, soms minimalistische, soms vurige spel van slagwerker Ben Schröder levert hij een potje heerlijke swing en groove af, waarbij de voetjes wel ‘verplicht’ mee moeten tikken en bij sommigen bijna dwangmatig vingerklippen veroorzaakt. In zijn solo’s is hij trefzeker, melodieus, soulfull maar ook een beetje saai: dit is geen dr. Lonnie, die de zaak regelmatig opleukt met behulp van de trukendoos en in elke solo toewerkt naar een orgastisch hoogtepunt!
Vincent Koning kwam in de loop van de avond steeds meer op dreef en bleek ook de blues te beheersen, waarbij hij zijn drang naar virtuositeit even los liet in goedgeplaatste noten en licks – in de blues is minder immers méér… Tenorsaxofonist Jeroen Brokkelkamp is gewoon een heel fijne rietblazer, die heel ‘klein’ kan blazen met een mooie ronde toon, maar in de heftiger hardbopstukken ook flink kan uitpakken, het gehele bereik van de tenorsax benuttend.
Het geheim van een ongedwongen avondje kroegjazz zit hem – behalve in de kwaliteit van de uitvoering – ook in het gespeelde repertoire. Dat heeft het B-Trio Plus goed begrepen, want zij putten uit het ruime en rijke ´Great American Songbook´, standards en hits uit voorbije tijden, maar die bij dertigers, veertigers en verder nog altijd herkenning oproepen. Veelal weten we niet meer hoe ze heten, maar ergens op onze ´harde schijf´ zijn zij toch eens opgeslagen. Duke Ellingtons’ “Caravan” is zo’n nummer: iedereen neuriet het mee……eh….hoe heet dat ook al weer? Prachtige uitvoeringen waren er van “The Groove Merchant”, met het fraaie gospelintro, “Willow Weep For Me” en de bluesballad “You Don’ t Know”.
Het was hard werken, zeker voor Brokkelkamp, die onversterkt het geroezemoes moest overstemmen, maar het werd beloond met een grote kring van aandachtig luisterende en kijkende toeschouwers, die hun waardering niet onder stoelen of barkrukken staken. De avond kwam wat mij betreft tot een hoogtepunt met een geweldige uitvoering van Kurt Weils’ “Speak Low”, gespeeld in een opzwepende ‘überswing’.
Dit was jazz zoals jazz ooit bedoeld was: als entertainment, als popmuziek! Je mag gewoon praten, je mag dansen, glazen rinkelen, er klinkt gelag………en er speelt een band op de achtergrond, die de aandacht van het publiek echt moet afdwingen. Het B-Trio Plus kan dat en hoe! In een terecht afgedwongen toegift werd het publiek beloond met de vrolijke herkenningstune van “The Flintsones”.
Ach, wat maakt het ook uit: pop is jazz en jazz is pop, als het maar met overtuiging gespeeld wordt. Het was een fijne avond aan de dijk.
Geplaatst: zondag 31 januari, 18:00 uur - Laatste wijziging: zondag 31 januari om 18:37 uur.
