Den Helder / recensie – De schrijfster is Kathryn Stockett, ze schreef voor tijdschriften en wilde een boek uitbrengen. Er was echter geen belangstelling voor het manuscript, het was niet goed genoeg. Tate Taylor, jeugdvriend van Stockett en filmmaker van beroep, zag er wel brood in en ging al aan de slag voor het gedrukt en een succes werd.
Schrijfster en regisseur groeiden allebei op in de stad Jackson, Mississippi, waar blank en zwart twee aparte werelden waren. De één in dienst van de ander met de absurditeit van rassenwetten in het vaandel. Het is die jeugd van Stockett en Taylor, die ten grondslag ligt aan deze film, die ongelooflijk de moeite waard is om te gaan zien.
Bridgeparty’s, theekransjes en het organiseren van een fair voor noodlottige kindjes in Afrika; het zijn de ingrediënten waar een groep omhooggevallen blanke vrouwen zich mee bezighoudt om de tijd te doden. Tijd die ze in overvloed hebben, want de mannen werken en voor de kinderzorg en het huis poetsen hebben ze zwarte dames in dienst. Het is de wereld waarin Skeeter (Stone) opgroeit en zich vreselijk verveelt. Skeeter wilt schrijven en komt aan een baantje bij de krant, waar ze een column mag vullen over huishoudelijke problemen en de oplossingen.
Date
Terwijl Skeeter schrijft, proberen de moeder en vriendinnen haar aan een date te helpen, maar het heeft niet de interesse van de jonge journaliste. Ze prikt door de onechtheid van de blanke wereld waarin ze leeft heen en krijgt oog voor de manier waarop de kleurlingen worden behandeld. In haar hoofd ontstaat het plan om de schrijnende verhalen van de vrouwen op te schrijven, maar ze stuit op de nodige onwil om mee te werken.
Angst is de drijfveer, tot Aibileen (Davis), de hulp van een vriendin, het stilzwijgen doorbreekt en dat komt door een preek in de kerk over moed hebben om iets te doen. Ze vindt de kracht en dan komen andere vrouwen ook met hun verhaal. Het hek lijkt van de dam, helemaal als het boek van Skeeter uitkomt en een stormvloed aan emotie teweeg brengt.
Verhaallijnen
De kracht van de film the Help zit in de verschillende verhaallijnen die met elkaar te maken hebben. De rol die de zwarte vrouw vervult als kokkin, schoonmaakster en dienstbode, maar ook als degene die de blanke kinderen knuffelt en groot brengt. Vanuit de zwarte vrouwen zien we het verhaal, maar ook vanuit Skeeter die liefdevol is grootgebracht door een zwarte nanny. Het speelt een rol, net als de vernederingen die ze ondergaan, zoals het gescheiden gebruik van het toilet. Compleet gestoord tegenover het geknuffel met de kinderen, waarin de moeders zo falen.
Taylor heeft een sterk drama neergezet en ondanks de ernst van de zaak is er ook ruimte voor luchtigheid en humor. En dat kan alleen tot zijn recht komen als daar goede spelers voor zijn. En wat een cast heeft hij bij elkaar gebracht. Emma Stone blijkt niet alleen de vrolijke romkom-speelster te zijn, maar kan ondanks haar jonge leeftijd ook serieuze rollen spelen. Maar daarnaast zijn er de zwarte actrices, Viola Davis en Octavia Spencer, die kippenvel geven in combinatie met een brok in de keel. Op de lijst voor een Oscarnominatie en wel snel!
Topprestaties
Aankleding mooi: glanzende bolides en ‘American dream’ houten huizen plus de genoemde sterke hoofdrollen. Maar ook in de bijrollen zien we topprestaties voorbij komen. Allison Janney geeft gestalte aan de moeder van Skeeter en is een tenenkrommend pluspunt, terwijl Sissy Spacek denk ik één van haar allerleukste bijrollen te pakken heeft, die ze met een olijke kwinkslag heeft ingevuld. Eindoordeel is dat dit een film is die van mij het rapportcijfer 9 krijgt, die ik van harte aanbeveel omdat hij het waard is gezien te worden. Een mogelijke Oscarwinnaar.
Regie: Tate Taylor
Met: Emma Stone, Viola Davis, Sissy Spacek, Octavia Spencer
Leeftijd: 6 jaar
Gelieve rekening te houden met de volgende richtlijnen:
Lees de volledige voorwaarden voor het reageren op
http://www.denhelderactueel.nl/info/reageren/
Reacties die niet voldoen aan deze voorwaarden, kunnen worden gewist door de redactie. Personen die zich herhaaldelijk niet aan de regels houden, kunnen worden uitgesloten van de mogelijkheid tot reageren.
Een eigen afbeelding bij uw reactie? Kijk voor informatie op http://nl.gravatar.com
nu.nl – Algemeen
Gabriele Arens
7 februari 2012 at 23:56
Wat een geweldige, boeiende film. Van begin tot eind zit je in de film, hij laat je geen moment los. Aan het einde van de film had ik niet de tranen in mijn ogen maar biggelde ze over mijn wangen en ik was echt niet de enige. Na afloop kon ik niets anders doen dan nog even heel stil te blijven zitten. Een film die het verdient om gezien te worden. Geweldig!